Dansen

Ik noem de voorgaande rij geheugensteunen omdat ze dat volgens mij zijn: herinneringen aan een weten dat al in ons zit.

Levensherinneringen kunnen ons net zo steunen. Volgens mij kunnen we allemaal kracht putten uit de keren dat we handelden naar de stem van ons hart, net als dat we kracht kunnen putten uit de keren dat we ons hart negeerden (of nog steeds negeren). Ook dingen die verkeerd voelen, zijn een herinnering.

Als we aan deze herinneringen gehoor geven, gaat het vervolgens niet over wat we doen en zeker niet over hoeveel lof we daarmee oogsten. Fred de broodbakker, John de frisdrankverkoper en meerdere Hartwerkers (zie 13 maart 2010 en verder in deel I) lieten mij zien dat roeping gaat over een kwaliteit. Een kwaliteit die door ons heen de wereld in wil komen terwijl we doen wat we doen, wat we ook doen. Zodra die kwaliteit zich mag ontplooien, beginnen we onze omgeving op een positieve manier te raken en worden we een magneet voor ontmoetingen, mogelijkheden en middelen die het beste bij ons passen.

‘Ik zocht alsmaar op de verkeerde plaatsen naar mijn roeping’, schreef Ayla eens in een blogpost. ‘Ik zocht naar mijn talenten en passies, omdat alle loopbaantesten en loopbaanadviseurs mij die kant op wezen. Ik wist dat ik talent had voor schrijven en lesgeven, ik wist dat ik een passie had voor ontwerp en persoonlijke ontwikkeling, maar om deze dingen te bestempelen als “mijn roeping” voelde ongelooflijk onbevredigend. Dit waren niet de dingen die me in mijn kern bepaalden.’¹Zie Ayla’s eerdergenoemde artikel, ‘And if it Doesn’t Feel Orgasmic, It’s Not Your Calling’. Elephant Journal, 27 april 2019, Elephantjournal.com.

Ook ik heb me suf gezocht in de vorm. Pas als ik dit zou doen en die mensen zou bereiken, dán zou ik mijn roeping leven. Maar zoals ik in het vorige hoofdstuk schreef: het doel en de middelen zijn één. Alleen wanneer onze middelen bijdragen aan een mooiere wereld, zullen onze doelen dat ook doen. Leven volgens onze diepste aspiraties gaat dus in de eerste plaats over de energie van waaruit we denken, voelen, spreken en doen. Die energie (door velen ook wel ‘frequentie’ genoemd) bepaalt of we bijdragen aan een mooiere wereld. Wát we doen, is secundair — en altijd een logisch gevolg van hoe we zijn.

Wat een opluchting. We hoeven onszelf en elkaar niet te folteren door gefixeerd te raken op een vorm. Een dubbel waardevolle tip lijkt me, want onze nieuwste burn-out-trend is opgebrand raken in het zoeken naar onze passie.

En de tip verdient een kanttekening.

Het energie- of frequentieverhaal kan een fantastische goedprater zijn voor een leven dat niet als leven voelt. Ik heb het verhaal in ieder geval meermaals ingezet om kromme levenssituaties recht te lullen. Want ik moet toch overal volledig in vrede kunnen zijn? Ik moet toch overal mijn roeping kunnen verwezenlijken? Ik moet toch met alles en iedereen door één deur kunnen?

Ja, kan ik daar nu op zeggen.

En nee.

Wij hebben allemaal een innerlijk kompas. Dat kompas wijst ergens heen, moedigt ons aan en zal ons blijven aanmoedigen, zelfs wanneer we ons uiterste best doen om het te verdoven. Depressie, passieve agressie, verslaving, roekeloze ambitie en geweld; allemaal de vervormde roep van een ziel die tot uiting wil komen. Om te herhalen wat ik schreef in mijn vooruitblik naar 2040 (zie hoofdstuk 7 in dit derde deel): we doen er goed aan om ‘westerse ziektes’ te verwelkomen als richtingwijzers, in plaats van als weg te poetsen problemen.

Hoe verenigen we ons primaire, innerlijke doel — wakker worden, tot leven komen, zijn wie we vanbinnen al zijn — met het verwezenlijken van uiterlijke doelen?

Jezus schijnt een keer het volgende te hebben gezegd:

‘Wat je ook vraagt in gebed,
geloof dat je het ontvangen hebt
en het zal van jou zijn.’

Dit ‘van jou zijn’ ligt niet in de toekomst en hangt ook niet aan een functietitel, salaris of huis met drie verdiepingen; het is er, hier en nu, in ons.

Wanneer wij de wereld instappen met het gevoel dat onze diepste wensen al waar zijn, maakt het feitelijk niet uit of ze zich in een vorm materialiseren. We leven ze al. En de ironie wil dat we juist daardoor de kans dat onze aspiraties realiteit worden, enorm vergroten. Een intrinsiek, vervuld gevoel van eigenwaarde geeft ons een weidse blik. Het motiveert ons om de mensen, inspiratie en inzichten die ons pad kruisen, te zien en te verwelkomen. Misschien voert het verwelkomen ons rechtstreeks naar die stip op de horizon; misschien komen we uit op een plek die zelfs onze stoutste dromen doet verbleken. Hoe dan ook, we zullen zijn waar het perfect is, want zelfs als er helemaal niets uitkomt van wat we voor ons zagen, zullen we genoten hebben van de weg. Een magisch avontuur waarin we vreugdevol mochten dansen met alles wat we tegenkwamen.

Mochten jouw diepste wensen nu nog steeds overschaduwd worden door ‘ja, maar’, wil ik graag een aanvulling geven op wat ik schreef onder ‘Neem je verantwoordelijkheid’: als je oordeelloos en benieuwd durft te vertoeven in een levenssituatie die beperkend of beklemmend voelt, gaat er een moment komen dat de pijn van geen stap nemen, groter wordt dan de angst voor wél een stap nemen.

Of je zakt gewoon ineens dwars door alle verhalen heen die je van een wensende stap proberen weg te houden.

En dan ga je, of je knieën nu knikken of niet.

Zo ging het in ieder geval meerdere keren bij mij.

Als ik alle hiervoor genoemde geheugensteunen onder één noemer zou scharen, is dat eerlijkheid. Volledige eerlijkheid, zowel naar wat ons werkelijk roept als naar de verhalen waarmee we onszelf proberen te verdoven, wakkert automatisch een zelfversterkende dans aan.

De positieve kant op.

_

• 1
  Zie Ayla’s eerdergenoemde artikel, ‘And if it Doesn’t Feel Orgasmic, It’s Not Your Calling’. Elephant Journal, 27 april 2019, Elephantjournal.com. ↩︎