Durf te beginnen
Strikt genomen, hebben we niets te beginnen. Tot leven komen gebeurt zodra we tot leven komen. Maar omdat de meesten van ons, waaronder ik, ook verlangen naar creëren, valt er wel iets te zeggen over beginnen.
In hoofdstuk 4 schreef ik over de boeklancering die ik had bekokstoofd, ter ere van het besluit dat ik een boek ging schrijven. Ik stuurde een uitnodiging voor ‘de vertelling van een ongeschreven boek’, zonder te weten wat die vertelling zou zijn.
Leuk idee Mundo, had mijn hoofd gezegd, maar zou je niet wachten tot je weet waar je het over gaat hebben? En sowieso, een ongeschreven boek lanceren — dat slaat toch nergens op?!
Op zich valide vragen, vooral handig om te checken of ik dit wel echt wilde. En het antwoord was duidelijk: ik voelde enthousiasme en zin.
Wat de vertelling zou worden, begon een paar dagen voor de bijeenkomst pas duidelijk te worden. Ik kreeg de woorden ‘zonder geld’ ingefluisterd, begon te schrijven en las tijdens de bijeenkomst een manifest voor dat ik met de beste wil van de wereld niet had kunnen bedenken.
Was ik voor ‘veilig’ gegaan, dan had ik gewacht met de uitnodiging totdat ik wist waar de bijeenkomst over zou gaan, om de bijeenkomst misschien nooit in het leven te roepen. Verder had ik tot op de bodem kunnen uitzoeken of dit boek wel een kloppende, authentieke ambitie was. Ik had mezelf voorgoed kunnen bevrijden van gedachten als Wie denk je wel niet dat je bent? Wie zit er in hemelsnaam op jou en je boek te wachten?, voordat ik zou starten met schrijven.
Om nooit een letter op papier te zetten.
Het controlerende deel in ons wil zeker weten dat de stappen die we zetten juist zijn. Dat de stappen gaan lukken en ons gaan brengen waar we denken heen te willen. Maar die zekerheid krijgen we niet. Dus als we op zekerheid wachten, of op iets anders, en we wachten en wachten, dan liggen we straks op ons sterfbed, omringd door de spoken van verlangens en talenten waar we nooit naar hebben gehandeld.
We hoeven niet te weten waar te beginnen om waar te maken wat we voor ons zien. Wat telt is dat we durven beginnen, en één van de weinige dingen die ik zeker weet, is dat het nooit te laat is (of te vroeg) om te beginnen met durven.
