Dit gebeurt ons herhaaldelijk: we denken dat we het weten, en dan worden we opnieuw een niet-weten ingesleurd.<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n \u2014 Charles Eisenstein1<\/a><\/sup>Charles sprak deze woorden tijdens een online cursus die ik bij hem volgde, The Space Between Stories<\/em>. Zie Charleseisenstein.org\/courses\/space-between-stories<\/a>.<\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n \u2014<\/p>\n\n\n\n Bijna een jaar geleden nam ik afscheid van Wovox<\/em>. Ik nam een sprong in het diepe, maar niet in het onbekende. Tenminste, niet helemaal. Ik liep al rond met het idee voor een Positieve Omroep Stichting. Hartwerkers had dit idee deels verwezenlijkt en met Hartwerkers wilde ik sowieso doorgaan. Nu, bijna een jaar verder, mag ik terugkijken op mijn meest experimenterende jaar ooit.<\/p>\n\n\n\n Mijn eerste echte ontdekkingstocht in de wondere wereld van geld was en is brandstof voor het verlangen dat me in januari overmeesterde: bijdragen aan een wereld die leeft in plaats van overleeft.<\/p>\n\n\n\n Ik ben mensen gaan coachen, niet alleen als vriend of als stagebegeleider, maar als coach. Ik blijk het in me te hebben om mensen te horen voorbij wat ze zeggen en ze te helpen voelen wat ze willen, in plaats van alleen te denken wat ze willen.<\/p>\n\n\n\n Ik ben Qigong-les gaan geven. Qigong (spreek uit: \u2018Tsjie-Kong\u2019) is een systeem van zelfhelende en meditatieve bewegingen, ontstaan in China. Kort na het moment dat ik met Steven aan de noodtrap zat, kwam ik ermee in aanraking. Beoefening gaf me veel meer dan de gronding waar ik naar op zoek was. Ik ontdekte een zachte en tegelijkertijd krachtige deur naar een fysiekgevoel van vertrouwen. Ik leerde wat het betekent om te bewegen vanuit levensenergie in plaats vanuit wilskracht. Deze energie door mijn lijf voelen stromen, geeft een ervaring die zich niet in woorden laat uitdrukken.<\/p>\n\n\n\n Toen ik nieuwsgierige vrienden meenam in een serie basisoefeningen, ontdekte ik hoe leuk ik het vond dat om te doen, plus dat lesgeven mijn eigenbeoefening verdiepte. Na een korte periode van twijfel, zonder diploma en met de zegen van mijn leraar, startte ik in september met een wekelijkse klas. De eerste lessen vond ik vooral spannend, maar al snel namen vertrouwen, flow en plezier het over.<\/p>\n\n\n\n Verder ben ik aan het bloggen geslagen, heb ik meegewerkt aan vijf nieuwe Hartwerkersfilms, deed ik wat korte opdrachtfilms en gaf ik als klap op de vuurpijl, vlak voor het eind van het jaar, een eerste zelf georganiseerde workshop. Bekrachtigend, bemoedigend en smakend naar meer.<\/p>\n\n\n\n Nu zit ik alleen wel met een vraag. Want leuk, dat diepe verlangen van begin dit jaar, maar heb ik er echt gehoor aan gegeven? Doe ik werkelijk waar ik me toe geroepen voel? En ben ik nu Qigong-leraar, coach, blogger, filmmaker, of Qigong-leraar-coach-blogger-filmmaker?<\/p>\n\n\n\n Ik weet het niet en voor het eerst in lange tijd ben ik daar best ok\u00e9 mee. Over een paar dagen vertrek ik naar Zuid-Amerika en ga ik een aantal weken met mijn Qigong-leraar Oscar meetrainen. Verder zijn er nog geen plannen, behalve \u00e9\u00e9n: ik ga door met Hartwerkers.<\/p>\n\n\n\n Toch?<\/mark><\/p>\n\n\n\n Twintig jaar geleden heette Medellin ook wel ‘de meest gewelddadige stad op aarde’. Oscar is er opgegroeid en woont er nu zes maanden per jaar, deels om de Amsterdamse winters te ontvluchten, deels omdat hij van zijn thuisland houdt.<\/p>\n\n\n\n Er is veel veranderd in twintig jaar tijd, maar Medellin is nog steeds gevaarlijk. Net als de rest van Colombia. Tenminste, dat is wat ik mensen hoorde zeggen, vooral in Nederland. \u2018Wat?! Ga je in je eentje naar die FARC-jungle?! Nou, ik hoop dat je het er levend vanaf brengt.\u2019<\/p>\n\n\n\n Ik liet me niet van de wijs brengen. Toch voelde ik een kleine knoop in mijn maag, vooral toen ik mijn voeten voor het eerst op Colombiaanse grond zette.<\/p>\n\n\n\n Op het vliegveld werd ik meteen omringd door lokale inwoners. Ze vonden het leuk dat ik helemaal naar Colombia was gekomen \u2014 en ze maakten zich druk. Want hartstikke tof, een gringo in Colombia, maar gringo\u2019s die in Colombia all\u00e9\u00e9n op pad gaan? Dat kan niet. Uit verschillende hoeken kwam het advies om een taxi naar de stad te nemen. Ik pakte een bus en nam plaats naast een kleine, oudere dame met kort, grijzend haar. We raakten aan de praat en toen vroeg ze met grote ogen: \u2018Verblijf je in Barrio Enrique? Geef me het telefoonnummer van de mensen naar wie je op weg bent!\u2019<\/p>\n\n\n\n Ik zei dat ik wist hoe ik er moest komen en dat bellen niet nodig was.<\/p>\n\n\n\n \u2018Niks mee te maken!\u2019 zei ze resoluut. \u2018Je gaat daar niet alleen naartoe en zeker niet met die grote rugzak van je!\u2019<\/p>\n\n\n\n De vrouw belde Ana, de jongste dochter van een familie die me via Couchsurfing.org een logeerplek had aangeboden. Ana liet zich overreden om me op te halen bij de bushalte in het centrum van de stad. Ik liet het gebeuren. Mijn Spaans liet nog genoeg te wensen over en al die drukmakerij vond ik toch ook een beetje spannend.<\/p>\n\n\n\n Nu ben ik hier drie weken en maak ik me niet langer druk om andermans drukmakerij. In wijk A krijg ik bijvoorbeeld de stellige waarschuwing: \u2018Je moet ab-so-luut niet naar wijk B gaan!\u2019 Als ik vervolgens toch naar wijk B ga, niet om tof te doen, maar omdat mijn intu\u00eftie en nieuwsgierigheid het winnen van de verhalen en de angst die ik voel, krijg ik in wijk B te horen: \u2018Wat?! Was jij in wijk A?! En je bent er zonder kleerscheuren uitgekomen?!\u2019<\/p>\n\n\n\n Wanneer ik doorvraag, blijkt meestal dat de mensen die me waarschuwen nog nooit op de plek zijn geweest waar ze mij voor waarschuwen. Hun waarheid komt van het nieuws.<\/p>\n\n\n\n De eerste paar keer dat ik een nieuwe buurt betreed, doe ik dat met lichte spanning, maar die laat gauw los. Overal ontmoet ik lieve en warme mensen. Overal word ik uitgenodigd voor sap en eten. Juist in wijken waar de politie tien jaar geleden geen stap durfde te zetten, lijken inwoners met open armen klaar te staan. Ze zijn blij dat deze gringo de moeite neemt om zelf een kijkje te nemen.<\/p>\n\n\n\n Na drie weken zijn er maar twee gebieden in Medellin waar ik minder in mijn sas ben: in de dure wijken zien de huizen eruit als forten en is alles afgesloten met hekken, prikkeldraad en intercoms; in het centrum wemelt het van de hippe bars en toeristen (die zijn er, zo blijkt) en proef ik niets van de gezelligheid en warmte die ik wel proef in zogenaamde pauperbuurten.<\/p>\n\n\n\n Heb ik mazzel in Colombia? Ik vind van wel: wat een leuke, lieve, warme mensen! Heb ik een roze bril op? Misschien, maar ik geloof vooral dat ik mijn bril niet laat kleuren door de angstverhalen van de media.<\/p>\n\n\n\n Een deel van mijn groeiende durf dank ik aan een groeiende benieuwdheid. Ik wil weten of dingen zijn zoals mensen zeggen dat ze zijn. Dat heb ik altijd al gewild; nu geef ik er ook gehoor aan, steeds vaker en steeds vrijer. Een andere reden is Thijs. Die stapte in Namibi\u00eb op alles en iedereen af, behalve wanneer hij voelde dat het niet goed voelde. Zo loop ook ik in Medellin niet overal onverschrokken op af. Soms voelt het niet goed en ga ik niet. Soms houd ik onderweg halt om te checken wat ik opeens voel. Soms weet ik niet wat ik voel \u2014 mijn eigen intu\u00eftie of iemand anders\u2019 angst \u2014 en doe ik wat het beste voelt.<\/p>\n\n\n\n En ja, er gebeuren nare dingen in Medellin. Mensen worden verkracht en geliquideerd. Net als in Amsterdam.<\/p>\n\n\n\n Ik ga toch niet door met Hartwerkers.<\/p>\n\n\n\n Het project bestaat nu bijna twee jaar en de filmreeks telt tien portretten. Als ik alle tien los van elkaar bekijk, vind ik dat we op een enkele uitzondering na logisch bezig zijn. Als ik naar de serie als geheel kijk, zit iets me niet lekker. We hebben vooral blanke, hoogopgeleide mensen van boven de veertig uit een boven-modaal milieu gefilmd. Ik mis balans, en de persoon die Pieter heeft aangedragen als Hartwerker nummer 11 gaat daar niet voor zorgen.<\/p>\n\n\n\n Katja Staartjes is de eerste Nederlandse vrouw die de Mount Everest tot aan de top wist te beklimmen. Ze zal vast een bijzonder mens zijn en haar prestatie even zo fantastisch, maar om over haar nu een Hartwerkers-portret te maken? Alles in mij zegt Nee, dit is niet de bedoeling.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ik heb geprobeerd het gesprek te openen. Eerst stapte ik naar Marten, die sinds een half jaar samen met mij de productie doet. Marten was het met me eens en samen stapten we naar Jori, die nog steeds optreedt als vraagbaak en steunpilaar bij Hartwerkers is betrokken. Jori was het met ons eens en zou het oppakken met Pieter. Of dat is gebeurd weet ik niet; Marten en ik kregen in ieder geval geen terugkoppeling.<\/p>\n\n\n\n Op 1 januari schreef ik Pieter een nieuwjaarsbrief. Daarin stond onder andere dat ik hem graag wil spreken over het vervolg van onze samenwerking. Of Pieter de brief las, weet ik niet; ik kreeg in ieder geval geen reactie. Drie weken later en inmiddels in Colombia, schreef ik een mail aan Pieter, Barbara, Jori en Marten. Jori reageerde, maar ik las vooral een ontkrachting van wat hij eerder had gezegd. Pieter gaf opnieuw geen reactie en ook Barbara bleef stil. Met nog een week in Colombia voor de boeg, hoor ik vandaag van Marten dat de beslissing is gevallen: Katja wordt de volgende Hartwerker.<\/p>\n\n\n\n Ik trap op de rem met een mail aan de groep. \u2018Ik verwacht niet dat er zonder slag of stoot naar me geluisterd wordt,\u2019 schrijf ik, \u2018maar dat het onderwerp, in mijn ervaring, zo opzij wordt gezet, vind ik gek en niet passen in een samenwerking die zich tot nu toe heeft getekend door openheid en gelijkwaardigheid. Terecht of niet: wat nu gebeurt voelt voor mij niet zuiver.\u2019<\/p>\n\n\n\n Ok\u00e9, punt van orde: die laatste zin is onhandig. \u00dcberhaupt is e-mail onhandig voor dit soort dingen. Elkaar zien is handiger, en als dat niet kan, elkaar bellen. Door schade en schande weet ik dit. Toch heb ik de telefoon niet gepakt. Waarom? Omdat, besef ik nu Pieter wel reageert, ik vanaf moment \u00e9\u00e9n bang ben voor hoe Pieter zal reageren.<\/p>\n\n\n\n Pieter schrijft dat hij me mooie laatste dagen in Colombia wenst en hij maant me tot voorzichtigheid. Volgens hem heeft hij altijd duidelijk aangegeven dat hij beslist wie er gefilmd wordt, waarbij hij open staat voor suggesties. \u2018Nee\u2019 zeggen op Katja Staartjes als onderwerp is mijn volste recht, net als dat het zijn volste recht is om \u2018ja\u2019 te zeggen. \u2018Ik hoor wel wat het wordt\u2019, sluit hij af.<\/p>\n\n\n\n Deze kant van Pieter is me niet geheel onbekend. Het is me reeds gebeurd dat Pieter me de volle laag gaf, nadat ik geprobeerd had via de telefoon iets aan te kaarten. Ik kromp in elkaar van schuld en schaamte en wist niet hoe snel ik \u2018sorry\u2019 moest zeggen.<\/p>\n\n\n\n Ook die ervaring was niet nieuw. Vroeger, thuis, gebeurde het regelmatig dat ik iets voelde, dat probeerde aan te kaarten, de volle laag kreeg, in elkaar kromp, \u2018sorry\u2019 zei en weer doorging, ook al voelde het niet opgelost en rond. De angst voor herhaling speelt me blijkbaar nog steeds parten, anders was ik wel direct en recht voor mijn raap naar Pieter toegestapt.<\/p>\n\n\n\n Maar goed, recht of krom: op tafel liggen nu wel de kaarten die ik al voelde aankomen.<\/p>\n\n\n\n Ik doe opnieuw een poging om tot een gesprek te komen. Ik schrijf dat het voor mij belangrijk is om eensgezind te werken, en ik het idee heb dat Pieter anders in het project staat dan ik. Ik vraag of we elkaar kunnen ontmoeten wanneer ik weer in Nederland ben, zodat ik naar hem kan luisteren, hem wellicht kan begrijpen en we elkaar misschien kunnen vinden.<\/p>\n\n\n\n \u2018Dag Mundo,\u2019 antwoordt hij meteen. \u2018Het woord dat in me opkomt is \u201cdrammerig\u201d. Omdat jij bedenkt dat het opeens anders moet, moet de hele wereld zich daar opeens aan aanpassen, op stel en sprong? Wat zegt dat?\u2019<\/p>\n\n\n\n Ik probeer het nog een keer, opnieuw via e-mail. Ik schrijf een constructief gesprek te willen voeren over hoe we in het project en de samenwerking staan. \u2018Als je daar nu geen ruimte voor voelt,\u2019 vul ik aan, \u2018om wat voor reden dan ook, dan doen we dat niet en ga je verder met het project zoals je dat graag wilt. Ik sta dat niet in de weg; niks \u201cmoet anders\u201d.\u2019<\/p>\n\n\n\n Het blijft stil.<\/p>\n\n\n\n Pieter en ik gaan elkaar hier niet in vinden. Dat is de kaart die ik al voelde aankomen.<\/p>\n\n\n\n Het voelt verdrietig. Ik zie ons niet graag op deze manier \u2018afronden\u2019. Daarnaast voel ik boosheid en een gevoel van onrecht over hoe Pieter uit de hoek komt. En ik voel glundering. Hoe onhandig ik mezelf misschien ook heb geuit; ik heb mezelf geuit. Ik heb de wind van voren gekregen en me niet laten wegslaan van waar ik trouw aan wil blijven. Dat voelt krachtig.<\/p>\n\n\n\n Daarnaast realiseer ik me dat het klopt, sowieso, dat Hartwerkers en ik elkaar gedag zeggen. Ik heb bijgedragen en geleerd wat ik kon. Doorgaan voelt als het herhalen van zetten en daar voel ik geen leven bij, voor mezelf niet en ook niet voor het project. Het is beter dat anderen het voortzetten, of er ook mee stoppen.<\/p>\n\n\n\n Wie weet, als Pieter en ik elkaar hadden kunnen ontmoeten, waren we samen op nieuwe idee\u00ebn gekomen. Wellicht hadden we een nieuwe vorm gevonden, \u00e9\u00e9n die voor iedereen levendig voelt. Maar een ontmoeting lijkt er niet in te zitten en dat is een deel van mijn verdriet nu: dat onze communicatie blijft hangen op \u2018Als jij dit niet doet, dan niet\u2019.<\/p>\n\n\n\n Ironisch genoeg is het opnieuw Pieter die me een positief duwtje in de rug geeft. Net als een jaar geleden bij Wovox<\/em>, voel ik frisheid, een lekker niet-weten, een mogelijkheid die alleen maar iets moois kan brengen.<\/p>\n\n\n\n Pieter stuurt een mail met daarin zijn verdriet. \u2018Ik vind dat de manier waarop jij je gedragen hebt de afgelopen tijd in onbalans is. Ik had veel meer van je terug willen krijgen dan wat je teruggegeven hebt. En dat zegt iets over mij, niet over jou. Ik zou het fijn vinden van je te horen wat je vindt en welke rol je wilt vervullen.\u2019<\/p>\n\n\n\n Het bericht raakt me. Pieter laat meer van zichzelf zien dan ik hem ooit heb zien doen. Ik voel blijdschap bij het idee dat we elkaar alsnog kunnen ontmoeten, niet om te bepalen welke rol ik ga vervullen maar om elkaar te zien, te horen en te begrijpen. Ik schrijf dat ik graag met hem afspreek en naar Hemels van der Hart kan komen \u2014 of misschien beter nog, naar zijn huis in het oosten van Nederland.<\/p>\n\n\n\n Het blijft stil.<\/p>\n\n\n\n Eigenlijk zouden we vandaag naar huis gaan, maar man wat lijkt het opeens op zomer hier! Nog \u00e9\u00e9n dag dus in het Franse gras, met de vrouw die ik sinds kort mijn vriendin mag noemen.<\/p>\n\n\n\n Ilse en ik maken een picknickmand en beklimmen de heuvel van het gehucht waar we verblijven. Boven aangekomen, vind ik het zo aangenaam dat ik besluit gehuld te gaan in slechts een witte onderbroek en een mouwloos shirt. Ilse vindt dat ik er uitzie als een schattig jongetje.<\/p>\n\n\n\n Ik vind vooral dat ik bijna blut ben.<\/p>\n\n\n\n Over niet-nieuwe ervaringen gesproken: bijna blut zijn heb ik vaker meegemaakt. De laatste keer was vorig jaar, rond deze tijd. Inkomsten droogden op en uitgaven stroomden door. Ik pakte de situatie met lichtheid op, gooide wat lijntjes uit en had ineens voor drie maanden werk. Het werk was best leuk, bij vlagen inspirerend en verdiende goed.<\/p>\n\n\n\n Nu is er geen uitgooibeweging. Ik mis iets. Een gevoel van verbinding met wat ik hier te doen heb. Nu lijntjes uitgooien, voelt vooral als werk zoeken om geld te verdienen, om rekeningen te betalen, zodat ik straks opnieuw werk kan zoeken om geld te verdienen, om rekeningen te betalen\u2026<\/p>\n\n\n\n Eigenlijk is er geen probleem. Tenminste, dat is wat ik mezelf sinds een tijd vertel: Mundo, als je nu links laat liggen wat je niet werkelijk boeit en alleen nog maar \u2018ja\u2019 zegt wanneer je een Ja voelt, dan is het leven toch \u00e9\u00e9n groot feest?<\/em><\/p>\n\n\n\n Het zal. Feest is alleen niet het woord dat ik nu zou kiezen. Wat voornamelijk langskomt, al een paar maanden, is angst. Meestal klopt angst aan als een buurman die me vriendelijk komt vertellen dat zijn radio vandaag zachte onheilsmuziek speelt; soms loopt angst de deur plat zonder aan te kloppen. In beide gevallen voel ik me kleiner worden, beklemd raken en soms zelfs lamgeslagen.<\/p>\n\n\n\n Hartstikke leuk dus, doen wat ik het liefste doe en daarmee in mijn levensonderhoud voorzien; op dit moment zie ik vooral huur die elke maand van mijn rekening wordt afgeschreven, samen met de rest van mijn vaste \u2018lasten\u2019. Kortom: na zoveel maanden niet-weten, zit niet-weten vooral aan me te vreten.<\/p>\n\n\n\n Deze niet-nieuwe ervaring kan ik aanvliegen zoals ik eerder heb gedaan. Ik kan proberen in m\u2019n uppie uit de put te klimmen, met tegenwerking van de angstgedachten die me erin houden. Ik begin alleen te ontdekken dat dit meestal niet werkt. Wat beter werkt, begin ik te ontdekken, is de beklemming een stem geven.<\/p>\n\n\n\n Een week terug, voordat Ilse en ik naar Frankrijk vertrokken, had ik Tom en Tom uitgenodigd voor een etentje. Beide Tommen ken ik van workshops bij Korrie. Ik wist van hun liefde voor LP\u2019s en thuis stond een bak met DJ-platen al jaren te verstoffen. Hen een deel van de bak geven, leek me leuker dan ze nog langer laten verstoffen of verkopen.<\/p>\n\n\n\n \u2018Hartstikke leuk dat jullie er zijn!\u2019 exclameerde ik met een grote glimlach, toen Tom en Tom voor de deur stonden. Vanbinnen voelde ik me hartstikke niet-leuk. Terwijl ik de mannen door de bak met platen liet snuffelen, ging ik verder met koken. In elke plaat die ik hen vervolgens uit de bak zag vissen, zag ik een stuk levensonderhoud door mijn mazen glippen. Pas toen onze borden bijna leeg waren, durfde ik mijn grimas af te doen: \u2018Jongens, ik wil iets bekennen. Ik zit hier te doen alsof ik jullie die platen vrij en blij geef, terwijl ik me niet vrij en blij voel. Ik verdien erg weinig op dit moment, heb geen zicht op wat er komen gaat, worstel met vertrouwen en ben vooral bang.\u2019<\/p>\n\n\n\n De Tommen luisterden. Toen ik klaar was, deelden ze over hoe dezelfde angst ook hen kon beklemmen. Ik voelde emoties en tranen loskomen die ik maanden had vastgehouden. Een dubbele opluchting, omdat we nu echt, samen en in contact aan tafel zaten.<\/p>\n\n\n\n Een dag later belde ik \u00e9\u00e9n van de twee Tommen op. \u2018Tom,\u2019 zei ik resoluut en tegelijkertijd onzeker, \u2018ik loop al een tijd rond met een idee. Ik wil maandelijks een bijeenkomst organiseren, steeds vanuit een thema, om onszelf en elkaar te sterken in wat ons tot leven doet komen. Ik wil dit met iemand doen en ik denk aan jou. Wat jij?\u2019<\/p>\n\n\n\n \u2014\u2018Nou Moen!\u2019 riep Tom. \u2018Dat is prec\u00edes waar ik ook al een tijd mee rondloop! Zullen we elkaar na je vakantie zien?\u2019<\/p>\n\n\n\n Ilse en ik gingen op vakantie en de beklemming reisde mee. Ook nu, terwijl ik bovenop een heuvel in een Frans gehucht een schattig en bijna blut jongetje zit te wezen, is er beklemming. Op mijn schoot ligt het boek dat ik ruim een jaar geleden bestelde.<\/p>\n\n\n\n Het eerste deel van van Charles Eisensteins Sacred Economics<\/em> ging vooral over de economie van buiten. Nu neemt de tekst me mee naar de economie van binnen. Ik lees een vraag die ik ken: \u2018Hoe kun je jouw gaven delen in de huidige geldeconomie \u00e9n je brood verdienen?\u2019 Ik lees antwoorden, richt me op, kijk naar de groene, beboste heuvels die zich voor ons uitstrekken en voel\u2026 holy shit<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Ik wil werk doen dat werkt. Ik wil mijn talenten delen en vrijgeven. Ik plak daar alleen steeds iets aan vast, namelijk dat ik er genoeg geld mee verdien. Met de wens genoeg geld te verdienen, is op zich niks mis, alleen\u2026<\/p>\n\n\n\n Holy shit.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ik zit te wachten<\/p>\n\n\n\n op mensen<\/p>\n\n\n\n die mij gaan betalen<\/p>\n\n\n\n zodat ik kan doen wat ik het liefste doe.<\/p>\n\n\n\n Holy shit.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ik wacht met geven<\/p>\n\n\n\n tot het leven mij geeft<\/p>\n\n\n\n wat ik nodig heb om te geven.<\/p>\n\n\n\n Holy shit.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zolang ik wacht met geven,<\/p>\n\n\n\n wacht het leven tot ik ga geven.<\/p>\n\n\n\n Het regent kwartjes, alsof er een enorme hemelse buidel is opengescheurd. Ineens voel ik mezelf ademen. Ik voel heerlijke, frisse, leven-gevende lucht mijn longen in en uit stromen. Bij elke ademteug voel ik me ruimer worden, groter.<\/p>\n\n\n\n Ik weet nog steeds niet wat nu, maar dat maakt niet uit. Wat ik zie, is<\/p>\n\n\n\n\n
31 december 2013<\/em><\/h5>\n\n\n\n
\n\n\n\n22 januari 2014<\/em><\/h5>\n\n\n\n
\n\n\n\n12 februari 2014<\/em><\/h5>\n\n\n\n
\n\n\n\nEen maand later<\/em><\/h5>\n\n\n\n
\n\n\n\n18 oktober 2014<\/em><\/h5>\n\n\n\n
![\"Vlakke](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.02-Vlakke-lijn-met-rechts-een-eerste-golfje-1024x64.png\")
![\"Golfje](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.03-golfje-wordt-groter-1024x45.png\")
![\"Golfje](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.04-golfje-wordt-groter-1024x62.png\")
![\"Golf](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.05-golf-zwelt-aan-1024x78.png\")
![\"Golf](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.06-golf-zwelt-nog-verder-aan-1024x101.png\")
![\"Golf](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.07-golf-zwelt-nog-verder-aan-1024x143.png\")
![\"Raymundo,](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.08-Raymundo-surfend-in-zijn-onderbroek-in-het-golfhart-twee-armen-met-spierballen-uit-het-hart-tekstballon-\u2018Holy-e1651853256587-1024x465.png\")
![\"Twee](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.09-twee-blije-poppetjes-met-tekstballon-1024x254.png\")
![\"Kaartje](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.10-Kaartje-met-adres-en-tijdstip-1024x643.png\")
![\"Tegel](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.11-tegel-met-wijsheid-1014x1024.png\")
![\"Een](\"https:\/\/miracleproject.earth\/nl\/wp-content\/uploads\/sites\/3\/2022\/04\/3.16-Een-kwartje-dat-valt-met-aan-de-rand-de-tekst-\u2018Meer-voor-jou-is-minder-voor-mij.-e1651853756149-1024x453.png\")