Een week later

Ik heb me eerder bij de Kamer van Koophandel ingeschreven en weet dat zo’n inschrijving vooral een formaliteit is. Als ritueel, om te vieren dat ik opnieuw voor mezelf ga beginnen en nu echt, vind ik het wel leuk om er langs te gaan.

‘Maar meneer Resink,’ sputtert de KvK-medewerker, ‘als u geen bedrijfsnaam hebt en u weet niet in welke branche u aan de slag wilt, hoe gaan mensen u dan vinden? Hoe komt u dan aan werk?’
—‘Dat weet ik niet en maakt me niet uit; ik wil gewoon als zelfstandige aan de slag kunnen. Als ik daarvoor facturen wil sturen, dien ik bij jullie ingeschreven te staan. Daarom ben ik hier.’
‘Oké… Maar zonder branche-indicatie kan ik u niet in een categorie plaatsen.’
—‘Ik hoef ook niet in een categorie.’
‘Ja, maar dat moet u wel, anders kan ik u niet inschrijven.’
—‘Oké… Nou, één van de ideeën waar ik mee rondloop is het oprichten van een Positieve Omroep Stichting, de POS. Om ervoor te zorgen dat er meer goed nieuws de wereld in komt.’
‘Dus u gaat als journalist werken?’
—‘Ja, als je het die naam wilt geven… O, dat doe ik trouwens al: ik heb het afgelopen jaar korte documentaires gemaakt over mensen die doen waar ze van houden. Daar ga ik in ieder geval mee door.’
‘Dan bent u dus ook filmmaker?’
—‘Ja, is goed.’

Dat zijn al twee hokjes. Nu nog een omschrijving van mijn bedrijfsactiviteiten, want ook die moet er zijn. De medewerker begint het leuk te vinden om mee te denken. Na wat gepingpong kom ik uit op Agent Voor Positieve Verandering.

‘Tja… oké meneer Resink, als dat het is… Ik zet het erbij.’