Vloeibaarheid

Deze vijfde en laatste pijler van synergie is reeds aan bod gekomen in mijn vooruitblik naar 2040 (zie hoofdstuk 7 in dit deel).

Een samenwerking kan opbloeien wanneer deze na het ontstaan ook weer mag veranderen of oplossen. Zaken en rollen die hun doel gediend hebben, functie verloren hebben of gewoon niet meer werken, hebben we niet in stand te houden, maar vrij te laten. Als we durven vertrouwen op de stroom van het leven, kunnen we ons hieraan overgeven. Als niet, gaan we vastklampen.

Zo is het ook met onze relaties. Als we onszelf ten doel stellen bij elkaar te blijven, plotten we een beperkende koers, die een vriend van me een keer beschreef als: ‘Anderen bijschrijven in je biografie.’ In vind dat een rake, spiegelende beschrijving. Ik heb me bijvoorbeeld heel vaak zogenaamd open opgesteld, terwijl ik onderhuids (en onbewust) bezig was om mensen op een plek te krijgen die me een gevoel van veiligheid, zekerheid en controle zou geven. Vrijgevochten en eigen als ik mag zijn, heeft verlatingsangst ook mij gepiepeld, met manipulatief en zelfs dwingend gedrag als gevolg.

De andere kant ken ik net zo goed en is meermaals in dit boek langsgekomen (zie bijvoorbeeld de rij negatieve overtuigingen onderaan op deze pagina in deel I). Ik ben bij teams ingestapt of gebleven, omdat ik bang was de boot te missen, geen ruggengraat te tonen, buitengesloten te worden of er niet meer bij te horen. Soms kwam de druk tot mee (blijven) doen van buitenaf, soms van binnenuit; altijd liet ik de tiran in mijn hoofd over mijn onderbuik en hart heen walsen. Het resultaat: half werk, half tegen mezelf en half tegen anderen — en dus geen samenwerking.

Ervaring, inzicht en inspiratie hebben me laten zien dat we dit soort valkuilen met één vraag kunnen tackelen, mits we de vraag in totale, diep luisterende oprechtheid durven stellen en beantwoorden:

‘Is het de bedoeling dat wij deze reis samen maken?’

Garanties zijn er nooit, maar elke vruchtbare samenwerking begint bij een gedeeld gevoel van resonantie, chemie en missie. Als de vorm van onze samenwerking daarna om verandering vraagt, of onze wegen ergens moeten splitsen, zal diep luisterende eerlijkheid dit gaandeweg uitwijzen. Misschien is er verdriet en misschien is er pijn, maar beide zullen door liefde worden gedragen, want uiteindelijk willen we niets liever dan dat ieder van ons het pad volgt dat voor hem of haar bedoeld is — ook als we zelf niet voor dat pad zouden kiezen.

Dit alles geschreven: echt gescheiden zijn onze paden nooit. Alle wegen vormen één grote weg. De Afrikaanse Ubuntu-filosofie, aan het begin van deel II geïllustreerd door het verhaal van de kinderen en de fruitmand, vat deze grote weg als volgt samen: wij delen allemaal in een gemeenschappelijke band. Het is in deze band, in onze verbinding en interactie met elkaar, dat we onze werkelijke kwaliteiten ontdekken, elkaar aanvullen en het geheel tot leven brengen.¹Ik heb deze woorden niet letterlijk overgenomen. Ze zijn een samenvatting van wat ik over Ubuntu heb gevonden en gelezen.

_

• 1
  Ik heb deze woorden niet letterlijk overgenomen. Ze zijn een samenvatting van wat ik over Ubuntu heb gevonden en gelezen. ↩︎