22 december 2015

Ted gaf me gisteren twee cadeaus: eerlijkheid en contact. Ik benaderde hem met een vraag die niet af is, en in plaats van mij de deur te wijzen, nodigde hij me uit voor een ontmoeting. Met kriebels in mijn buik klopte ik gisteravond bij hem en zijn vrouw aan. Ergens verwachtte ik — hoopte ik — dat we het nog over mijn plan zouden hebben, dat onze ontmoeting nog iets zou opleveren dat me op weg zou helpen.

Het gebeurde, in de vorm van een aanmoediging. Ted werkt bij een bank die van geld iets moois wil maken. Hij sprak waardering uit voor de sprong die ik neem. Elke ontdekkingstocht naar een mooiere wereld is er één. Verder ging de avond noch over mijn reis, noch over geld.

Mijn drang om iets uit de ontmoeting te halen, loste op. Ik ont-moette Ted. We deelden over wat ons beweegt, over onze paden en over wat we daarop tegenkomen. Uren later was ik een vriend rijker en een illusie armer. Dankbaar en met een heerlijk gevulde maag nam ik afscheid.

Voor een experiment zonder geld hoeft men niets te vergaren, laat staan geld. Ik vind dit zo’n open deur dat mijn hoofd rood aanloopt als ik eraan denk.

Het is een glimlachende roodheid. Ik vind dit nu al een grandioos avontuur.

Oké meneer Mundo, ter zake. Ik kan weinig doen ter voorbereiding, behalve dingen opzeggen. Mijn éénmanszaak bijvoorbeeld, mijn bankrekeningen, mijn Spotify-abonnement, mijn telefoonabonnement, mijn NS-abonnement…

Tjeemig wat kan ik veel opzeggen.

Tjeemig wat heb ik veel aangezegd!

Oké meneer Mundo, lijst maken en beginnen.

Mezelf uitschrijven bij de Kamer van Koophandel: doe ik online.

Twee van mijn drie bankrekeningen opzeggen: is een kwestie van formulieren afdrukken en opsturen.

Spotify opzeggen: gaat met één druk op een knop. Het is wel even zoeken naar die knop, want ze willen opzeggen natuurlijk niet te makkelijk maken.

Telefoonabonnement: loopt bijna af, dus dat is goed nieuws. Nu alleen zorgen dat ze niet stilzwijgend verlengen.

Dit gaat best soepeltjes. Een huis opzeggen hoeft niet, want dat heb ik niet meer. Ik sta alleen nog wel ingeschreven op het adres waar Ilse nog steeds woont. Zij wil dat ik me daar uitschrijf, wat ik snap, want het is uit. Maar waar ga ik me inschrijven?

Gá ik me inschrijven?

Een kort onderzoek brengt me tot een weinig verrassende conclusie: aan wonen op aarde kleeft een berg voorwaarden en regels. Ongestoord rondlopen zit er echt niet zomaar in, zeker in Nederland.

Oké meneer Mundo, wat zijn de opties?

Optie 1A: ik schrijf me in op een adres waar ik niet woon.

Dat mag niet en hoort niet, maar ik zou niet de enige zijn, en net als velen zou ik het louter doen om geen gezeur aan mijn hoofd te hebben terwijl ik het recht beoefen om mens te zijn.

Optie 1B: ik schrijf me in op een zogenaamd briefadres.

Dat kan, als je in een camper woont, sinds kort onderneemt en momenteel weinig inkomsten hebt, of als je een andere plausibele reden kunt aandragen dan wel verzinnen.

Laat ik eens kijken of Korrie mijn briefadres zou willen zijn. Ik bel Korrie en Korrie vindt het goed. Nu de gemeente nog.

‘Ik wil graag een afspraak maken om me in te schrijven op een briefadres.’

—‘Per wanneer?’

‘Per 1 januari.’

—‘Nou meneer, dat is leuk, maar dat kunt u vergeten. Briefadressen worden zelden toegewezen, laat staan binnen een paar dagen.’

De vrouw aan de lijn vervolgt allervriendelijkst met een rits voorwaarden. Ik bedank allervriendelijkst, hang op en trek een streep door optie 1B.

Optie 2: ik verklaar mezelf soeverein.

Mezelf soeverein verklaren, betekent zoveel als: ‘Ik ben een mens van vlees en bloed in plaats van eigendom van de staat.’ Dat klinkt aantrekkelijk vind ik, stoer zelfs. De oogst, volgens Ikclaimmijnnaam.nl: ‘Ware soevereiniteit en vrijheid’. Dat klinkt eveneens aantrekkelijk, maar wat het moge betekenen, wordt me niet duidelijk. Zowel deze website als de rest van het internet, geven geen duidelijkheid over de vrijheden die je verwerft wanneer jezelf soeverein verklaart.

En toch, mezelf een vrij mens verklaren… dat bekt wel lekker. Wat zegt Ikclaimmijnnaam.nl hierover?

Ah, ziedaar:

Deze website is gemaakt voor alle Vrije Mensen van vlees en bloed. Hierop kan aan de wereld kenbaar gemaakt worden dat je je soevereiniteit als vrije mens op deze wereld claimt en niet langer een pion wilt zijn in het machtsspel van de elite der aarde.

Poeh… ‘het machtsspel van de elite der aarde’… Dat voelt weinig verbindend en nogal anti.

Soevereiniteit vraagt om meer onderzoek, plus een ontmoeting met de mensen achter de website. Daarop zegt mijn gevoel nu Nee en ik begin te leren dat zo’n gevoel genoeg mag zijn. Voor nu laat ik optie 2 varen.

Optie 3: emigreren.

Dat klinkt leuk en blijkt heel simpel: één telefoontje met de gemeente Soest en per 1 januari ben ik geen Burger Service Nummer meer. Weg persoonlijke aansprakelijkheidsverzekeringsplicht, weg zorgverzekeringsplicht…

Ho wacht even…

Weg zorgverzekeringsplicht?

Shit.

Dat voelt spannend.

Wat… wat heeft Frank destijds gedaan?