November 2015

Bij papa wonen… Het begon leuk. Dit was de eerste vraag die hij stelde toen ik bij hem voor de deur stond: ‘En hoe lang ben je van plan om te blijven? Ik zie je met allemaal spullen aankomen, maar dit moet niet te lang duren.’

O, nou, zal ik maar weer gaan dan?

Het flapte er bijna uit, maar ik dacht net op tijd aan de Engelse John Cleese. Die schijnt een keer gezegd te hebben: ‘Als je gelooft dat je verlicht bent, breng dan eens een weekend door bij je familie.’

De recalcitrantie ebde weg en ik kon papa’s vraag beantwoorden als een vraag.

‘Ik weet nog niet hoe lang ik blijf. Dat hangt mede af van de ruimte die jij voelt. Zullen we het daar straks over hebben?’

Papa’s gezicht ontdooide. Hij pakte een kist uit mijn handen en we begonnen onze nieuwe situatie in te richten. Mijn tegensputteren ten spijt, stond papa erop dat hij in de woonkamer zou slapen. ‘Ik vind het wel leuk zo’, zei hij opgewekt. ‘Maak je over mij maar geen zorgen.’

Sinds papa en zijn vriendin Ilona begin dit jaar uit elkaar gingen, is hij veel op zichzelf geweest. Hij is blij om mij als logee te hebben en mijn aanwezigheid lijkt hem uit zijn schulp te halen. Hij wordt een vaste deelnemer van mijn Qigong-lessen, we gaan samen naar de film en ik vraag hem vaak mee op pad. Bijna altijd zegt hij: ‘Jottum!’

Dat papa niet zo lekker gaat, is geen nieuws. Hij worstelt al jaren met zijn identiteit, mist zingeving en lijkt steeds vergeetachtiger te worden. In die vergeetachtigheid meende ik een symptoom te zien. In de periode nadat ik met Steven aan de noodtrap zat en zelf in een identiteitscrisis zat, leek mijn geheugen me ook weleens in de steek te laten. Vooral op momenten dat ik niet wist hoe en wat te doen (soms op het paniekerige af), ‘vergat’ ik dingen die ik eerder keurig op een rijtje had. Papa vergeet dus dingen, omdat hij grond onder zijn voeten mist. Dat was mijn conclusie.

Nu hij en ik huis en haard delen, staat mijn conclusie op losse schroeven. Ik zie hem constant worstelen met een gefrustreerd niet-snappen wat hij moet doen, zelfs bij het uitvoeren van simpele taken. Was papa’s aanbod voor een tijdelijke woonplek misschien ook een onbewuste hulpvraag?