Beste buren,

Sommigen van jullie kennen ons en onze situatie. Wij heten Mundo en Mundo en wij zijn vader en zoon. Wij wonen op nummer 189.

Mundo Senior heeft Alzheimer. Mundo Junior woont bij Mundo Senior, omdat dat leuk is, maar ook om voor Mundo Senior te zorgen.

Wij hebben een wasmachine die heel goed voor ons zorgde, totdat ‘ie stuk ging en reparatie zoals gewoonlijk duurder bleek dan een nieuwe kopen. Mundo Junior dacht toen: ‘Er zijn genoeg wasmachines in de wereld. We gaan geen nieuwe kopen, we gaan contact maken.’

Nu schrijven we jullie met een creatieve en leuke vraag (vinden wij): bij wie van jullie mogen we maximaal één keer per week een was draaien? En mogen wij als dank bijvoorbeeld jouw of jullie was strijken? Mundo Senior houdt van strijken en dat is geen grap, dus je doet niet alleen jezelf maar ook hem een plezier. Mundo Junior houdt van koken, dus ook voor eten ben je welkom, met of zonder dieetwensen.

Je mag je bezwaard voelen, je mag je verplicht voelen en je mag je vrij voelen om je niet vrij te voelen. Als je een ‘ja’ voelt, wil je dan contact met ons opnemen via brievenbus 189 of telefoon 0203345382?

Mooie dag!

Mundo & Mundo

Papa moest lachen toen ik deze brief aan hem voorlas. Hij was helemaal voor en nu hangt de brief in de lift. Meteen komen er reacties. ‘Natuurlijk mogen jullie je was bij ons draaien!’ laten onze overburen weten. Ik nodig ze uit om te komen eten. Papa en ik ontmoeten een leuk en oprecht stel met wie we geen onzinnige burenpraat uitwisselen, maar contact ervaren.

Onderbuurvrouwen Zamarra en Janet kloppen bij ons aan. ‘Ik zag je brief vanochtend in de lift hangen,’ vertelt Janet, ‘en mijn dag kon niet meer stuk. Kom maar op met die was, mijn machine kan zeven kilo hebben.’
—‘Die van mij ook’, vult Zamarra aan.

Janet gaat gekleed in een prachtige jaren ’50 jurk. Papa en ik geven aan daar behoorlijk van onder de indruk te zijn.

‘Ik draag dit soort jurken elke dag,’ zegt ze met een grote lach, ‘en dat terwijl ik een hekel aan strijken heb.’

Bij onze eerste beurt neemt papa stralend een eerste lading gewassen jurken van Janet in ontvangst. Een dag later geeft hij ze nog stralender terug. Papa kan weer iets doen wat hij leuk vindt, nog helemaal zelf kan én waarmee hij iets voor een ander kan betekenen.

Er kloppen meerdere buren aan, sommigen alleen om ons te bedanken voor de brief en voor waar de brief hen aan herinnert. Als glazenwasser Wido op een ochtend voor ons raam hangt en ik hem een kop koffie breng, zegt hij: ‘Ja, dit raakt een gevoelige snaar. Mensen willen zichzelf helemaal niet tussen vier muren opsluiten. Die brief laat zien dat dat ook nergens voor nodig is. En je trekt leuke mensen aan.’