Oktober 2016… zonder geld?
Er is steun van vrienden en buren. Papa’s broer beheert papa’s financiën, Ilona gaat wekelijks met papa op stap, papa’s zus Mabel een paar keer per maand en papa gaat sinds kort naar een dagbesteding. We hebben een plek gevonden die met liefde en passie wordt gerund door mensen die geven om dementerenden en hun mantelzorgers. Voor alles ben ik ontzettend dankbaar, want de dagelijkse zorg voor papa rust nog steeds vooral op mijn schouders. Deze zorg zet me voor meerdere vragen, waaronder: wat te doen met mijn experiment zonder geld?
Ik kan zeggen dat ik er nog steeds middenin zit. Net als met die wasmachine bijvoorbeeld, kan ik op andere manieren in ons levensonderhoud voorzien dan via papa’s bankrekening. Dat voelt alleen gek. Papa’s pensioen is geen financiële vetpot, maar om die niet aan te raken, terwijl ik mensen om overtollig eten zou vragen, iets zou ruilen of wat dan ook zonder geld zou doen, voelt hetzelfde als bij de buren aankloppen voor een kop suiker terwijl we thuis een volle zak hebben staan.
Bijkomende factor is dat het voor papa steeds moeilijker wordt om te bepalen hoe hij zich tot mijn experiment wil verhouden. Ik leg hem herhaaldelijk uit waar ik dit jaar mee startte en elke keer zegt hij ‘ja’ en ‘ik snap het’, maar in zijn ogen zie ik geen licht branden.
Wat geld betreft, zie ik bij papa sowieso geen licht meer branden. Hij heeft een gat in zijn hand en als dit me niet was opgevallen, had mijn nauwlettende oom me er wel op gewezen. Die heeft me inmiddels toegang gegeven tot papa’s online bankieren-omgeving, plus een pinpas voor huishoudelijke aankopen. Op papa’s pinpas staat nu een dag- en weeklimiet, hoewel ook het idee van papa zelf laten pinnen op de tocht staat. Papa laat geld uit de automaat komen, maar stopt het niet in zijn portemonnee. Bij kassa’s probeert hij alle passen behalve zijn betaalpas. Als ik hem vriendelijk wijs op de juiste pas, toetst hij achtcijferige pincodes in. Steeds vaker leidt dit tot een frustratie die hij zowel op winkeliers als op mij botviert.
We overleggen met mijn oom en papa levert zijn pinpas in. Het raakt me hoe gemakkelijk hij dat doet.
‘Ik snap het,’ zegt hij simpelweg, ‘het is beter zo.’
Terug naar mijn experiment. Het eten dat papa en ik kopen, onze gift aan Syl voor haar schilderworkshops en het contante zakgeld dat ik papa nu elke week geef; we doen het allemaal van het geld op zijn bankrekening. Zonder geld, voor zover ik het dit jaar überhaupt echt zonder heb gedaan, begint wel heel erg te lijken op met geld.
