3 december 2016

Kortgeleden vertelde een vriendin genaamd Michèle dat ze een boekbindcursus volgt. Ik vroeg of ze wist hoe ik losse vellen tot een mooi boekje kan binden. Ze nam de vraag mee en komt vanavond eten en een antwoord geven.

‘Mijn lerares raadde een Japanse bind-techniek aan. We hebben samen een oefenboekje gemaakt.’

Michèle legt het oefenboekje op tafel, legt de techniek uit en dan beginnen we ieder aan een eigen exemplaar te knutselen. Ik kraai van plezier. De techniek ziet er best complex uit, maar blijkt super simpel te zijn. Langzaam ontstaat er iets moois en dat voelt als een feestje.

Papa is bezig met een ander feestje.
‘Je bent een mooie vrouw, Michèle’, hoor ik uit zijn mond komen.
Ouwe flirtkees.

‘Die cursus is zó leuk,’ zegt Michèle, wanneer we haar met de lift naar beneden brengen, ‘en mijn lerares is zó goed. Bizar dat ze voor zo’n dag maar vijfenveertig euro vraagt. Ik zou zo meer geven.’
—‘Heb je ook meer gegeven?’ vraag ik.
‘Jeetje…’ antwoordt ze. ‘Ja, nu je het zegt… nee. Gek hè?’

Een paar dagen later sturen we een envelop naar Groningen. Inhoud: twee kaarten en twee tientjes.