Geven om?

Toen ik voor mijn werk als coach nog een vast bedrag vroeg, werd de deur niet bepaald platgelopen. Nu ik geen vaste prijs meer hanteer, zeggen meer mensen ‘ja’. Iemand geeft me nu na afloop van een sessie tweehonderdvijftig euro; een volgend iemand geeft misschien dertig. Twee mensen, beiden hartstikke blij en ieder met een eigen invulling aan dankbaarheid.

De manier waarop ik deze invulling ontvang, doet me beseffen hoe selectief ik omga met iemands ‘dank je wel’. Bij een hoog bedrag val ik achterover van ‘dankbaarheid’; bij een laag bedrag hoor ik meteen een stem in mijn hoofd. Weet je wel niet wat ik aan kosten maak?! bijvoorbeeld. Weet je wel niet wat ik allemaal heb gedaan en geïnvesteerd om jou deze sessie te kunnen geven?!

Ik besef dat dit onderdeel is van een oefening die me meteen voor twee vragen zet: Ben ik echt aan het geven, of haal ik mijn voldoening vooral uit wat er terugkomt? Doe ik waar ik blij van word, of werk ik toch tegen compensatie?

Op een druilerige dag in januari word ik natgeregend, van binnen meer dan van buiten. Het klettert van de twijfels en angstgedachten over waar ik mee bezig ben. De tiran denkt me tot een zielige, natte dweil die ook na vandaag een zielige natte dweil zal zijn. Ik heb geen ruk zin in de Qigong-les die ik vanavond ga geven. Plichtsgetrouw ga ik.

Meestal helpt lesgeven ook mij, maar op deze avond niet. De tiran blijft tetteren en ik blijf luisteren. Totdat ik na de les een envelop krijg van Lotte, een vaste deelnemer. ‘Voor dit lesblok’, zegt ze met een glimlach.

Ineens voel ik me beter.

Wanneer Lotte en de rest van de groep de deur uit zijn, maak ik de envelop open. O wat is vandaag ineens een fantastische dag! Fluitend fiets ik naar huis. O wat een heerlijke geuren, kleuren en geluiden in deze bruisende, levendige stad! Wat is het leven toch mooi!

Thuis doe ik fluitend mijn jas uit en ineens barst ik in lachen uit. Wauw, besef ik. Vandaag hingen mijn gevoel van geluk en het vertrouwen in waar ik mee bezig ben, volledig aan een envelop — en vooral aan de inhoud van die envelop.

Weer zie ik mezelf voor twee vragen staan: Haal ik waardering uit wie ik ben of uit wat anderen mij geven? Kan ik genieten van waardering, of maak ik mezelf afhankelijk van waardering?