7 November 2014
Vanavond gaat het gebeuren. We kregen een grote etage aangeboden door een vriend van Tom. Spannend vinden we het nog steeds, dus in plaats van alles klaarzetten en daarna pas iets met spannend te doen, nemen we eerst een moment om te ontspannen in dat we het spannend vinden, plus om een intentie te zetten voor de avond. Met een veel lichter gevoel beginnen we daarna de ruimte in te richten.
De genodigden druppelen binnen. De meesten ken ik; sommigen zie ik voor het eerst. Ook Ilse is van de partij. Wanneer iedereen er is, opent Tom de avond. Hij vertelt over het waarom van deze bijeenkomst en over wat we ermee willen bereiken. Dan geeft hij de beurt aan mij.
Hakkelend en zwetend duik ik mijn verhaal in, dat ik met hulp van beelden en korte filmpjes in een structuur heb gegoten. Het was leuk om mijn inspiratie zo vorm te geven — en het leverde regelmatig bezoek op van de tiran in mijn hoofd. Wie denk je wel niet dat je bent? Jij, die over déze zaken gaat delen? Geloof je echt dat mensen daarop zitten te wachten?
Ook nu is de tiran er. Ik laat hem, zo goed als ik kan, zijn wat hij is: een tiran in mijn hoofd. Niet echt en niet waar.
Langzaam begint iets diepers het over te nemen. Langzaam verandert mijn voordracht in een stroom. De stroom raakt. We luisteren naar elkaar en delen met elkaar. Mensen zeggen wat ze bijna nooit zeggen, maar altijd voelen. Er is herkenning, bekrachtiging en een gevoel van thuiskomen. Ik bevind me in een roes van wakkerheid, een droom die echt is.
Ruim na middernacht en uren nadat we eigenlijk zouden eindigen, neemt een groep mensen die elkaar nog maar net kennen, afscheid als broeders en zusters.
‘Ik probeer mijn beleving op anderen over te brengen,’ zal een deelnemer ons een paar dagen later berichten, ‘maar woorden kunnen geen recht doen aan wat de avond voor mij betekend heeft.’ Iemand anders schrijft: ‘Ik ben al langer bezig met de thema’s die we aanraakten, op zoek naar een ontbrekend puzzelstuk misschien. Deze avond voelde als een antwoord. Dank je wel voor de herinnering aan een verbinding die we zo kunnen missen, maar die er toch is wanneer we er open voor durven zijn.’
Tom en ik prikken een datum voor een nieuwe avond. Ondertussen ga ik veranderingen doorvoeren in mijn werk en leven. Want ik heb het licht gezien. Helemaal.
