Twee dagen later

Voordat Ilse en ik naar Frankrijk vertrokken, wisten Tom en ik al dat we dit willen doen; vandaag wordt helder wat ‘dit’ is: een maandelijkse bijeenkomst om onszelf en elkaar te ont-moeten. Niet praten over verandering, niet vinden dat we dit of dat of zus of zo moeten, maar simpelweg delen wat ons tot leven brengt.

We zien een ruimte voor ons met daarin een thema als vertrekpunt. Over dat thema gaan we niet met elkaar in discussie. Discussiëren gebeurt al genoeg en meestal tot groot ongenoegen van alle betrokkenen. Nee, we willen ons laten verrassen door wat er gebeurt, wanneer mensen open en vanuit oprechte benieuwdheid naar zichzelf en elkaar luisteren.

‘Hoe zullen we de ruimte noemen?’
—‘Ehm… Iets met ruimte?’
‘Ja, en wat gebeurt er dan in de ruimte?’
—‘Wanneer we de ruimte in gaan?’
‘Ja, de ruimte in.’
—‘…’

‘…’

Dat ging makkelijk; nu nog een datum.

‘Vrijdag zeven november?’
—‘Dat is over krap drie weken.’
‘Ja… is wel snel hè?’
—‘Ja… Lekker snel.’
‘Hé, en wat zullen we als eerste thema nemen?’

Tom en ik zetten een evenement op Facebook en sturen een mail naar mensen die we persoonlijk willen uitnodigen. Drie dagen later zijn er meer aanmeldingen dan de twintig die we als maximum hadden bedacht. We maken een wachtlijst en vinden het best spannend. We moeten het namelijk wel goed doen, onszelf en elkaar ont-moeten.