Ballen en kaatsen
Sinds ik afwijk van conventionele geldafspraken, loop ik tegen gedrag aan dat in conventionele geldsituaties verborgen blijft. Zo ook sommige anderen.
Marieke, een deelnemer van mijn Qigong-lessen, laat me weten even geen geld te hebben voor een volgend blok. Ik vraag wat ze wel zou kunnen betalen.
‘Hmmm, dit zet me wel even tot nadenken,’ reageert ze via e-mail. ‘Geld is eigenlijk geen belemmering. Ik kies voor een leven waarin ik weinig werk om vrijheid te ervaren. Ik kies dat ik het belangrijk vind om voorlopig geen kleding en nieuwe spullen te kopen. En ik kies ervoor om mijn buffer aan te spreken voor een muziekproductiecursus en een OneFit-abonnement, zodat ik dagelijks naar yoga, mindfulness en stembevrijding kan, omdat ik daar heel blij van word. Ik kies er dan ook voor dat andere dingen even niet kunnen en dan is dat niet erg. En als ik voel dat ik toch graag Qigong wil doen, dan kies ik daarvoor en dan komt het met geld ook goed.’
Ik zie Marieke drie dingen doen:
- Ze maakt contact door aan te geven waar ze mee zit, namelijk dat ze geen geld heeft. Een hele stap, die veel mensen liever overslaan.
- Ze neemt de ruimte om na te gaan of wat ze zegt wel klopt.
- Ze maakt opnieuw contact.
Jonna kreeg via de weg van contact helderheid over haar gift voor het Qigong-weekend, net als Sofia dat deed voor de Qigong-lessen. Beide kwamen ze met een bewuste Ja; Marieke geeft me een authentieke Nee, waar ik evenzo dankbaar voor ben. En Evelien… tja, dat weet ik niet want ik heb besloten dat het te laat is om Evelien nog aan te spreken.
Op Evelien na ben ik naar iedereen transparant over mijn vallen en opstaan, inclusief de angsten die ik nog steeds tegenkom. Want hoe levendig en bevrijdend mijn onderzoekende pad ook moge voelen, om nu te zeggen dat ik innerlijke rust heb gevonden, de rust die na mijn eurekamoment op het Franse gras zo zeker leek? Nee. De twijfels, onzekerheden en tirannen zijn er volop, misschien wel meer dan voorheen. Dat zie ik alleen ook als een positief teken. Ik kleur buiten beperkende lijnen, beweeg op onbekend terrein en mag patronen ontdekken die anders hun onbewuste, sturende ding zouden blijven doen.
Maar dit ontdekken kan alleen wanneer ik contact maak. Contact met mezelf en met anderen. Alleen al het delen over een beklemming lost vaak een boel van de beklemming op. Daarnaast lijkt mijn openheid anderen te openen. Meerdere klanten en deelnemers zeggen dankbaar te zijn voor wat ze bij zichzelf ontdekken. En van één Qigong-groep krijg ik terug dat wie de bal kaatst…
Tja… Jonna kon het zonder richtlijn en nu zegt een hele groep dat niet te kunnen. Even sputtert mijn hoofd: Ja, maar je geeft toch gewoon vanuit je hart? Dat werkt toch? Want weet je nog waar ik in Frankrijk achterkwam? Geven om te leven en zo? En dan valt mijn hoofd stil. Want inderdaad, waarom laat ik het mij niet en jou wel bepalen?
O…
Jou volledig laten bepalen wat je mij geeft voor wat ik jou geef, is meer dan een motie van vertrouwen; het is ook een onbewuste strategie om een bekend liedje te herhalen.
Auw.
Ik heb me ik-weet-niet-hoe-vaak door dit liedje laten piepelen en nu weer.
Even sta ik beteuterd te kijken, maar dan glimlach ik en sta ik dankbaar voor de groep. Hoe duidelijker het liedje, hoe minder makkelijker het me kan bepalen.
